online
We hebben 6 gasten online
Enquete
Zou u KID overwegen als uw man onvruchtbaar was
 
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterVandaag12
mod_vvisit_counterGisteren26
mod_vvisit_counterDeze week12
mod_vvisit_counterVorige week191
mod_vvisit_counterDeze maand726
mod_vvisit_counterVorige maand810
mod_vvisit_counterTotaal126041

Online (20 minuten geleden): 1
Jouw IP: 54.224.230.51
,
datum: 24 - 09 -2017 tijd: 10:24
Welkom op kiddroom.nl. Laatste update-11-12-2014 om 11.00. Kiddroom wenst u fijne feestdagen en een hoopvol 2015 toe.Wij zijn bezig met een geheel vernieuwde website.

Interview - Mijn Geheim 1

Inhoudsopgave
Interview
Interview Telegraaf
Mijn Geheim 1
Mijn Geheim Zomerspecial
Alle pagina's


Dit interview van ons heeft in het blad Mijn geheim gestaan.

Wij hebben geen enkele zaadcel bij u gevonden


geheimHet lukt Gerrit en Lieneke maar niet om zwanger te worden. In eerste instantie maken ze zich daar weinig zorgen om. Pas na een aantal onderzoeken weten ze wat er mis is.........

Als iemand mij tien jaar geleden op mijn trouwdag had voorspeld dat ik met behulp van een spermadonor kinderen zou krijgen, had ik gezegt:" Ga nou gauw. Dat wil ik niet."

De afgelopen jaren heb ik gemerkt hoe makkelijk je je grenzen verlegt als je een sterke kinderwens hebt, die niet één-twee-drie wordt vervuld. Het is maar goed dat ik die grenzen verlegt heb, want ik ben nu een gelukkige vader. De eerste periode van ons huwelijk zaten we nog niet zo over in dat zwanger worden bij ons niet snel ging. Pas na tweeéhalf jaar zijn we naar de huisarts gestapt. Daarna volgden de eerste onderzoeken en was het wachten op de uitslag. Daar zaten we dan op de dinsdagochtend na Pasen, bang voor het nieuws dat we te horen zouden krijgen. En het was inderdaad keihard nieuws. "Er zijn totaal geen zaadcellen gevonden." Geen zaadcellen? Geen enkele? Ik werd net zo bleek als Lieneke.

Voor verder onderzoek werden we doorverwezen naar de gynaecoloog. Eenmaal thuis kwamen bij ons allebei de tranen. Dit hadden we niet verwacht. Wat nu? We besloten eerst maar af te wachten wat de gynaecoloog zou zeggen. Misschienwaren er nog andere mogelijkheid. Maar bij de gynaecoloog kregen we hetzelfde te horen. Er werd een chromosomentest gedaanom de oorzaak te achterhalen en daar kwam uit dat ik het syndroom van Klinefelter heb. Ik heb een geslachtschromosoom teveel: XXY in plaats van XY. En één van die symptonen van het syndroom is dat er geen zaadcellen worden aangemaakt in mijn lichaam. "Ik geloof die dokter niet", zei ik opstandig, zoekend naar een opening." Ik wil een second opinion."

mg_GB__018

Op internet ging ik snuffelen naar meer informatie. Ik las alles over Klinefelter, KID (kunstmatige Inseminatie met Donorsperma, red.) en adoptie. De enige symptonen van Klinefelther die ik herkende waren het feit dat ik moeite had met taal had en dat ik een slecht geheugen had. Ook was ik als jongen erg verlegen geweest. Eén op de vijfhonderd mannen heeft het syndroom. En veel van hen komen daar pas achter als het niet lukt om kinderen te krijgen. We zijn naar lotgenotendagen geweest voor stellen waarvoor de man onvruchtbaar was. De hele zaal zat vol! Dat nam een hoop boosheid en eenzaamheid weg. "KID, dat zou toch voor ons ook een oploosing kunnen zijn", zei ik tegen Lieneke, toen ook de second opinion uitwees dat ik voor honderd procent onvruchtbaar was. O nee", zei ze "Ik wil geen vreemd zaad van een andere man." het was een moeilijke tijd. Waarom zij wel en ik niet, dacht ik als collega's op het werk vertelden over hun kinderen. Ik ging niet meer op kraambezoek. Op een middag kwam ik thuis uit mijn werk en trof Lieneke huilend achter de computer aan. Dat deed zo'n pijn. Ik had mijn eigen verdriet en ik vond het vreselijk dat ik haar kinderwens niet kon vervullen. Op internet had ik gelezen dat veel mannen bij hun vrouw weggingen als zij er niet langer tegen konden om haar verdriet te zien. Er zijn vrouwen die daar heel erg diep in gaan. Dat kwam niet bij mij op, maar ik sprak het wel uit tegen Lieneke. "Als je denkt dat je met een ander gelukkiger kunt worden..." Lieneke schudde haar hoofd. Ze wilde mij niet kwijt. In het begin hield ik mijn verdriet voor me, ik wilde Lieneke er niet mee belasten. Je kunt echter wel stoer je gevoelens wegdrukken, maar ooit komen ze er toch uit. Je moet de klap verwerken. En dat gaat alleen als je er over praat. Als je dat niet met je partner doet, dan loop je het gevaar uit elkaar te groeien. Je moet juist naar elkaar toegroeien om elkaar te kunnen steunen.

Naarmate we er meer over lazen, wist ik uiteindelijk ook Lieneke over te halen om voor het KID-traject te gaan. Meestal is het juist de man die overgehaald moet worden. Maar ik ben niet zo jaloers aangelegd. Het gaat tenslotte maar om een paar zaadcellen. En anders dan bij adoptie, zou ik mijn vrouw kunnen herkennen in ons kind. Het zou voor de helft van één van ons zijn. Bovendien wordt je karakter niet alleen bepaald door je genen,maar wordt ook gevormd door je opvoeding. En dat was mijn deel. Want samen met Lieneke zou ik daar zorg voor dragen. Een goede vriend van mij bood aan om donor te worden, maar dat vond ik niks. Dat kwam te dicht bij voor mij. Want je komt wel bij elkaar over de vloer.

We kozen liever voor een niet-anonieme donor via het ziekenhuis. We wisten dat deze uitgebreid getest zou worden en ik had er geen problemen mee wanneer onze kinderen hem later zouden willen opsporen. In een ziekenhuis word je als donor echt doorgelicht. ook je familie. Je mag niet met politie in aanraking zijn geweest. In je familie mogen geen ziektes als bijvoorbeeld hart- en vaatziekten voorkomen. Niet alleen op uitelijk, maar ook op karakter wordt gematcht. ik moest een uitvoerige lijst invullen bij de psycholoog. Echt van alles werd aan mij gevraagd. Hoe ik mijn bed uit kom bijvoorbeeld. Lachend? Of moet ik langzaam aan de dag wennen? Die herkenning is belangrijk voor de ontwikkeling van de band met je kind. De wachttijd bedroeg één jaar voor ons. Toen we eenmaal in het traject zaten, merkten ik dat mijn verdriet wegtrok. Het gaat allemaal wel goedkomen, wist ik. Lieneke moest thuis vanaf dag 10 van de menstruatiecyclus een urinetest doen. Wanneer de testsstreep donkerpaars kleurde, zou de eisprong binnen vierentwintig uur plaatsvinden en moesten we het ziekenhuis bellen om een afspraak voor de volgende dag maken.



In zo'n klein wit ziekenhuiskamertje moest Lieneke plaatsnemen op een gynaecologische stoel. Er werd een paar keer gecontroleerd of het buisje wel de juiste code had, en daarna mocht ik het donorzaad inbrengen. Wie zou daar nou achter zitten, ging het door m'n hoofd. hoe zou de donor er uit zien.

mg_GB__039Ik keek er naar uit om papa te worden. Ik zag me al luiers verschonen en de baby in bad doen
Een spannende tijd brak aan. De eerste keer mislukte de poging, de tweede keer ook, en ook de derde keer. We werden zenuwachtig. Zes keer mochten we het proberen. Daarna zouden de pogingen geévalueerd worden en een HSG (een onderzoek waaruit blijkt of de eileiders doorgangkelijk zijn) gemaakt worden, voor we aan een volgende ronde zes pogingen konden beginnen. Na de vierde inseminatie was Lieneke overtijd en konden we een zwangerschaptest doen. We keken samen naar het teststaafje en ik sprong nog eerder een gat in de lucht dan zij. Met de test in onze hand renden we naar het huis van mijn schoonmoeder die achter ons woont. Ze was net zo blij als wij!

Ik streepte de kalenderdagen af. Pas als de eerste twaalf weken voorbij waren, konden we ons veilig voelen. Daarna was het vooral samen genieten. Het maakten mij blij om Lieneke zo gelukkig te zien. En ik keek er naar uit om papa te worden. Ik zag me al luiers verschonen, een baby in een badje doen, voetballen, met het hele gezin naar het strand gaan. Emmertjes en schepjes mee. Een klein handje in de mijne. Bij de bevalling ging het bijna mis, omdat de baarmoedermond niet wilde ontsluiten. Ik was vreselijk bang dat Lieneke en ik weer samen verdrietig zouden zijn. Maar het ging goed. Op 9 september 2004 werd Lianne geboren. Op 9 mei 2006 volgde Jarco met behulp van de zelfde donor. Dit was het bij de eerste poging raak.

Ik weet dat er nog meer halfzusjes en halfbroertjes van Lianne en Jarco in Nederland rondlopen.

mg_GB__009

Voor veel mannen is het taboe om er open voor uit te komen dat hun kind via KID verwekt is. Ik heb daar geen moeite mee. Voor Lianne heb ik een boekje gekocht, waarin op niveau van een kind van haar leeftijd uitgelegd wordt wat KID is. Het verhaal gaat over een mama en papa die een kindje willen. Maar dan blijken de zaadcellen van papa kapot te zijn. Gelukkig krijgen ze dan een zaadcelletje van het ziekenhuis. Ik vind dat je kinderen zo vroeg mogelijk moet vertellen waar ze vandaan komen. Op jonge leeftijd acepteren ze de dingen zoals ze zijn. Als vrijwilliger bij Freya (landelijke en onafhankelijke vereniging voor mensen met vruchtbaarheids- problematiek, red) krijg ik vaak mailtjes van pubers die net te horen hebben gekregen dat ze via KID verwekt zijn. Die zijn dan echt even het spoor kwijt. Ook ouders durven vaak niet meer met die boodschap te komen als hun kinderen ouder zijn. Bang dat hun kinderen niet meer van hen zullen houden. Ik weet dat er nog meer halfbroertjes en halfzusjes van Lianne en Jarco in Nederland rondlopen. Soms zie ik wel eens iemand die op hun lijkt en dan denk ik: zou het? Ik vergeet moment dat mijn kinderen via kunstmatige inseminatie verwekt zijn. Maar dat komt ook door mijn werk en door mijn eigen website www.kiddroom.nl. Omdat ik zelf zoveel aan het contact met lotgenoten heb gehad, wil ik nu wat terug doen. Mijn vrienden luisteren naar mijn verdriet, maar ze konden zich niet echt inleven. Dat ik lekker kon chatten en spuien was heel belangrijk voor mij. Als het mijn kinderen waren geweest ,hoe zouden ze er dan uitzien, vraag ik me af. Zouden die wat meer de kat uit de boom kijken in bepaalde situaties? Lianne vind school leuk. Ik had daar vroeger helemaal geen zin in. Komt dat door de donor? Dat vergelijken gaat automatisch. Het zit gewoon in mijn hoofd. Maar het is niet zo dat ik daar verdrietig van wordt. Het zijn gedachtes die gaan en komen, meer niet. Ik vind het leuk om de dingen die ik ze leer terug te zien. Bijvoorbeeld netjes dank je wel te zeggen als je een kadootje krijgt. Ook vinden ze dingen leuk, alleen maar omdat ik ze leuk vind. En ze zijn allebij net zo stronteigenwijs als ik vroeger was. Jarco leek trouwens erg op Lieneke's broer, toen hij klein was. Je kunt zien dat hij familie is.


Sinds donoren geregistreerd worden en kinderen de mogelijkheid hebben om hun verwekker op te sporen, is er tekort aan donoren ontstaan. De wachtlijsten bedragentwee tot drie jaar. Veel donoren bieden zichzelf aan zonder de tussenkomst van een ziekenhuis. Er zijn er die dat uit zuivere motieven doen , vaak is er iemand in hun omgeving die kinderloos is gebleven en dat verdriet hebben ze van dichtbij ervaren. Maar dat weet je niet. Door de grote vraag naar donoren zijn er ook mensen die daar een handeltje uit slaan! Lieneke en ik zijn blij dat we voor KID gekozen hebben. Van de week zijn we naar Beekse bergen geweest met de kinderen. Het was echt een leuke, gezellige dag met het hele gezin. Zo,n dag die in je herinnering blijft. Als we samen verder waren gegaan hadden we dat niet gehad.

 

Tekst Helene Buis

bron Mijn Geheim