online
We hebben 9 gasten online
Enquete
Zou u KID overwegen als uw man onvruchtbaar was
 
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterVandaag12
mod_vvisit_counterGisteren26
mod_vvisit_counterDeze week12
mod_vvisit_counterVorige week191
mod_vvisit_counterDeze maand726
mod_vvisit_counterVorige maand810
mod_vvisit_counterTotaal126041

Online (20 minuten geleden): 1
Jouw IP: 54.224.230.51
,
datum: 24 - 09 -2017 tijd: 10:24
Welkom op kiddroom.nl. Laatste update-11-12-2014 om 11.00. Kiddroom wenst u fijne feestdagen en een hoopvol 2015 toe.Wij zijn bezig met een geheel vernieuwde website.

KID-ervaringen - Geen partner, wel een kind

Inhoudsopgave
KID-ervaringen
Geen partner, wel een kind
Kind van een donor
Ik wil weten waar ik vandaan kom
Wie is mijn vader
Moedige Moeders
Alle pagina's
Geen partner,wel een kind
geheimHoe lang blijf je wachten op de man die nooit komt? vroeg Monique (39) zich af toen ze vierendertig jaar oud werd.Is het nou echt zo onoverkomelijk om in je eentje een kind op te voeden.
Als ik later groot ben ga ik trouwen en krijg ik twee kinderen. Een jongen en een meisje. Zo zag ik als jong meisje mijn toekomst.Ik begon pas aan dat toekomstbeeld te twijfelen toen ik begin dertig was en de ware nog steeds niet was tegengekomen. Mijn vriendinnen raakten een voor een in verwachting en daar kreeg ik het steeds moeilijker mee. Als ik met een cadeautje op kraamvisite kwam en hun kleintje bewonderde,was ik oprecht blij voor ze. Maar het deed pijn om elke keer opnieuw geconfronteerd te worden met mijn eigen onvervulde kinderwens. Hoe lang wil je nog blijven wachten op de man die nooit komt? dacht ik bij mezelf toen ik vierendertig was. Is het nou echt zo moeilijkom het alleen te moeten doen? Kijk naar je vriendinnen. Ze zijn getrouwd of wonen samen,maar de opvoeding van hun kinderen komt toch vooral op hen neer. En sommige zijn alweer vgescheiden en moeten het ook alleen doen. En een aantal moeten van een uitkering rondkomen en zij redden het toch ook? Je hebt geen man, maar wel een netwerk. Alle beren die jij op je weg ziet, zijn lang niet zo onoverwinnelijk als jij denkt. Ik had het met mijn vriendinnen over de mogelijkheid om BAM-moeder te worden. En ze vonden dat wel bij me passen,een bewust aleenstaande moeder."Monique, jij bent iemand die altijd de touwtjes in handen wilt houden",zei één van hen."Het past bij jou. En ik weet zeker dat je dat aankunt."De steun van mijn vriendinnen was het laatste duwtje dat ik nodig had. Maar je word niet zomaar BAM-moeder. Er waren nog een paar hordes die ik moest nemen.
Wordt Monique's grootste wens werkelijkheid.
Het eerste knelpunt was het gesprek met mijn ouders. Wat zouden zij wel zeggen?"Ach kind,er zijn toch zoveel vrouwen die het alleen moeten doen?"zei mijn moeder ,toen ik mijn verhaal had verteld.Ik zat met even mijn oren te klapperen. Kwam deze nuchtere reactie van mijn moeder? Ik was er wel heel blij mee. "En moet je daarvoor naar de huisarts" vroeg mijn vader,die het allemaal nog niet zo snel kon plaatsen. "Ja pa",zei ik. Het volgende gesprek waar ik tegenop zag was dat met de huisarts. Wat als hij het plan zou afkeuren? Maar als je kinderwens zo groot is als die van mij,dan zet je je over je angst heen en ga je naar het spreekuur."En? Wat kan ik voor je doen?" was zijn vraag. "Ik heb geen partner, ik ben vierendertig en ik wil een kind", zei ik. Hij keek op,"Nou laat ik hier dan maar even voor gaan zitten." We hadden een heel open gesprek, waarna ik de spreekkamer verliet met een verwijskaart voor het ziekenhuis, waarop geschreven stond dat ik een heel natuurlijke wens had om moeder te worden. Dat voelde zo goed. Mijn huisarts stond achter mij en vond mijn wens niet raar. Zes weken moest ik wachten op het intakegesprek in het ziekenhuis. In die tijd verzamelde ik argumenten waarmee ik hen ervan zou kunnen overtuigen dat mijn kindje bij mij niets tekort zou komen en ze me dus moesten helpen. Maar ik hoefde mezelf helemaal niet te verkopen. Het intakegesprek was kort en zakelijk. Er werd me gevraagd wat ik voor werk deed en wat ik verdiende. En ze gaven uitleg over de procedure. Omdat ik alleenstaand was, zou ik geen gebruik kunnen maken van hun spermabank. Getrouwde stellen gingen namelijk voor. Omdat donoren tegenwoordig niet meer anoniem konden blijven was het donorenbestand erg teruggelopen. Het betekende dat ik zelf een donor moest zoeken. De hele behandeling viel onder de basisverzekering dus dat werd vergoed. Er moest wel betaald worden voor de opslag van het sperma en voor de onderzoeken die elke donor elk half jaar moest ondergaan. Ik kreeg van hen een lijstje mee met adressen van websites waar ik advertenties zou kunnen plaatsen en vinden. Ik was al lid van het forum van bewust alleenstaande moeders geworden. En daar had ik ook tips gevonden. Bijvoorbeeld dat je een donorcontract kon opstellen. Dat had officieel geen rechtsgeldigheid,maar je kon iemand daarmee wel herinneren aan wat er afgesproken was.Er werd ook gewaarschuwd voor "foute donoren. Mannen die alleen via de natuurlijke weg wilden doneren en vaak onder verschillende namen advertenties plaatsen op forums. Of mannen die niet kwamen opdagen, of die iemand anders naar de afspraak stuurden. Het is verboden in Nederland, maar er zijn mannen die geld vragen voor hun diensten.
Spermadonatie op natuurlijke wijze? Nee,absoluut niet.Die reacties legde ik dan ook meteen opzij.
Ik besloot ook hierin de touwtjes in handen te houden en zelf een advertentie te plaatsen. Het had ook voordelen om zelf een donor uit te zoeken. Ik vond het namelijk fijn om een klik met de donor te hebben en te weten wie hij is. Ik kreeg verschillende reacties. Sommige mannen schreven al in de eerste alinea dat ze kozen voor spermadonatie op natuurlijke wijze. Die reacties legde ik direct opzij. Er was ook een reactie van een man die zichzelf aanbood als sperma donor als ik bereid was om een eicel af te staan aan zijn vrouw. Dat vond ik best moeilijk. Ik was zelf op zoek naar een donor. Ik vroeg anderen om belangenloos een deel van henzelf aan mij af te staan. Maar omgekeerd zou ik dat nooit willen doen. Ik vond het emotioneel gezien veel te moeilijk om mijn eitjes los te laten. Vooral omdat ik zelf nog nooit zwanger was geweest en niet wist of het ooit zou lukken. Maar ook omdat ik er niet tegen zou kunnen dat ergens een deel van mij zou rondlopen, waar ik niet voor zou mogen zorgen. Ik zou me daar toch verantwoordelijk voor blijven voelen. En dan was eiceldonatie niet iets dat ik mezelf moest aandoen. Uiteindelijk was er maar één reactie die me aansprak. Ik heb de schrijver een mailtje gestuurd. Een van tevoren bedacht vragenlijstje had ik bij de hand. Hoe oud ben je? Waarom heb je er voor gekozen om donor te worden? Heb je een levenspartner en staat die daar ook achter?
Het was een prachtig cadeau dat Roy mij had gegeven.
Ik kreeg een uitvoerige mail terug . Roy was alleenstaand. Hij had op zich niets tegen een relatie,maar hij was er alleen niet zo geschikt voor. Hij hield er niet van om zich aan te passen aan een ander. Hij wilde ook geen verantwoordelijkheid voor een kind hebben. Maar hij vond het wel een fijne gedachte dat hij iets zou nalaten op deze wereld. En als hij tegelijkertijd een ander kon helpen, was dat helemaal mooi. Zoals hij het formuleerde, klonk het niet alsof hij mij als broedmachine wilde gebruiken. Hij kwam heel open en eerlijk over. Zo ben ik ook. Ik laat ook iedereen het achterste van mijn tong zien. Wat niet altijd even slim is. Daarna hebben we twee maanden lang gemaild en elkaar afgetast. Hoe sta jij in het leven? Wat zijn jou interesses? Wat voor iemand ben jij? En toen kwam het spannende moment waarop we elkaar inlevende lijve zouden ontmoeten. We hadden ergens afgesproken voor een kop koffie, zodat we gelijk weg konden als het niet klikte. Maar nog steeds voelde het goed. Roy was geen man waar ik verliefd op zou worden, maar dat is iets wat ik sowieso niet zo snel word. En ik had ook niet het idee dat ik zijn type was.
Ik gaf hem zijn reisgeld,hij mij het potje met sperma.Hier niet bij nadenken,zei ik tegen mezelf.
"Laten we een paar dagen bedenktijd nemen en kijken of we dan nog steeds verder willen gaan", zei ik. De keer daarop stelden we samen een donorcontract op. Ik zou nooit alimentatie van hem verlangen. En hij zou geen contact met zijn kind zoeken, totdat het kind daar op zijn zestiende zelf naar zou vragen. Omdat het zo goed liep tussen ons, kozen we voor zelfinseminatie, dus zonder tussenkomst van het ziekenhuis. Via de mail zou ik Roy laten weten wanneer mijn eisprong was en dan zou hij langskomen. Zodra het gelukt was,zou ik hem dat laten weten. De eerste keer dat hij langskwam, heb ik echt een knop moeten omzetten. Ik had koffie gezet,want Roy had tenslotte een verre reis voor me gemaakt. Ik bracht het gesprek op koetjes en kalfjes,ervoor oppassend om de sfeer tussen ons niet al te intiem te laten worden. Maar ondertussen was ik er in mijn achterhoofd wel mee bezig met wat hij straks zou gaan doen. Een vriendin wist ervan. We hadden afgesproken dat ik na afloop zou bellen,en wanneer dat te laat zou worden,zou zij kijken waar ik bleef. Na de koffie wees ik Roy waar de badkamer was. Beneden op de bank bleef ik zitten wachten totdat hij klaar was. Een raar gevoel om een vreemde man in huis te hebben die boven in jouw badkamer een intieme daad voltrekt. Niet bij nadenken,zei ik tegen mezelf. Wat had hij lang nodig trouwens. Ging dit wel goed? Boven ging de deur open. Roy was zover. Hij wist dat we nu geen tijd mochten verliezen,want het sperma moest op lichaamstemperatuur blijven. ik liep naar boven en duwde Roy het reisgeld in zijn handen,zoals afgesproken. Hij gaf mij het plastic potje met daarin zijn zaad. Hier niet bij nadenken, Monique,zei ik weer tegen mezelf. Het zaad bracht ik bij mezelf in. Het was een enorm mooi cadeau dat Roy mij gegeven had. Het was een vreemde avond geweest. Maar wel een avond waar in liefde een rol had gespeeld. Roy had mij willen helpen om mijn diepste wens in vervulling te laten gaan,zonder daar iets voor terug te verlangen. Dat is naastenliefde. En dat de donor van mijn kindje een man was die dat bezat,daar was ik heel blij mee.Ik had respect voor hem. Mensen in mijn omgeving vonden dat ik voorzichtiger had moeten zijn."Monique,er had wel van alles kunnen gebeuren!"werd er tegen me gezegd. Ze hadden gelijk. Maar als je kinderwens groot genoeg is, dan neem je een risico. Natuurlijk was het veiliger geweest als ik het bakje sperma samen met een vriendin bij Roy thuis had afgehaald. Maar stel dat ik daarna in de file had gestaan? Het sperma moest zo snel mogelijkingebracht wprden. En waar had ik dat dan moeten doen? Roy kwam elke maand langs,maar na een half jaar was ik nog steeds niet zwanger. Op een avond kwam hij niet opdagen, terwijl we toch een afspraak hadden staan. Ik stuurde hem een mailtje en probeerde hem op zijn mobieltje te bellen. Geen reactie. Had hij een ongeluk gehad? Dit was toch niks voor hem? Het vrat aan me dat ik hem niet kon bereiken. Ik maakte me zorgen. Na anderhalve week was er dan eindelijk een mailtje van hem. Snel klikte ik er op. Wat ik daar las had ik nooit verwacht...... Roy schreef me dat er de vorige keer onverwacht iets tussen was gekomen en dat hij had besloten dat hij me alleen nog langs de natuurlijke weg wilde helpen. Was dit Roy? Was dit zijn ware gezicht? Ik voelde me zo vies,zo bedrogen. Had hij van het begin af aan een spelletje met me gespeeld en me laten geloven wat ik wilde geloven? Als dat inderdaad zo was,dan mocht ik van geluk spreken dat ik niet zwanger van hem was geworden. Mischien had hij hier dan wel elke dag op de stoep gestaan om zijn kind te zien. Ik nam opnieuw contact op met het ziekenhuis,omdat ik het niet zag zitten om weer op zoek te gaan naar een eigen donor. Ik vertelde hoe het gelopen was,en omdat ik zelf zoveel moeite had gedaan voor een donor, mocht ik nu wel van hun spermabank gebruikmaken. "Als je iemand kent die donor wil worden,niet voor jou zelf, omdat dat te dichtbij zou komen, maar misschien voor iemand anders, dan mag je ook van onze spermabank gebruikmaken. En je hoeft dan niet op de wachtlijst.en de kosten bedragen dan maar de helft."ik kende die mogelijkheid. Een goede vriend van mij had een tijdje geleden aangeboden om me op die manier te helpen. Maar ik wastoen al in zee gegaan met Roy. "Geldt je aanbod nog steeds?"vroeg ik hem."Ja,daar sta ik nog steeds achter",was het. Na twee mislukte pogingen in het ziekenhuis bleek dat mijn follikels langzaam en niet altijd even goed rijpen. Dat was de reden dat het met Roy niet was gelukt.Ik moest hormonen gebruiken om een regelmatige cyclus op gang te brengen. En toen lukte het! Na de vijfde poging met hormonen.Ik was heel blij, maar de zwangerschap werd pas werkelijkheid voor mij toen ik de eerste echo zag. Eindelijk! Na de eerste pretecho kocht ik samen met mijn vriendin de babywagen en richtte ik een babykamertje in. Rompertjes had ik al in huis. Als je zo graag een kindje wilt als ik,dan kun je niet laten om dat alvast te verzamelen. Ik was wel alleenstaand, maar mijn vriendinnen en fam leefden met me mee. Het was natuurlijk wel zo dat er geen reserve-ouder was,mocht mij iets overkomen. "Hoe zou jij het vinden om voogd te worden en mijn kind in huis te nemen mocht er iets met mij gebeuren?" vroeg ik aan Sabine. Zij was de vriendin met wie ik het meeste gedeeld had in de afgelopen periode,en van wie ik wist dat ze net zo,n sterk verantwoordelijkheidsgevoel had als ik. Sabine stond daar voor open. En ik zou mezelf niet zijn geweest als ik niet al voor de geboorte bij de notaris zat om alles officieel op papier te zetten. Ook dat was een vreemde middag. Alles draaide om het nieuwe leven dat ik in me droeg en dan moest ik me toch bezighouden met de dood. Marijn werd na een heftige langdurige bevalling geboren. Sabine was erbij en mijn ouders kwamen zo snel mogelijk kijken. Omdat ik zwangerschapsdiabetes had gekregen, moest Marijn drie dagen op de kinderafdeling blijven, omdat zijn bloedsuikerspiegel te laag was. Ik mocht hem alleen voeden,eventjes knuffelen en dan moest hij weer terug. Maar eindelijk kreeg ik dan toch mijn knulletje mee naar huis.
Ik vind het erg meevallen om het alleen te doen. Het voordeel is dat het alleen voor het zeggen heb. Het nadeel is dat ik ook altijd alle beslissingen moest nemen. Zo heb ik vorig jaar een huis gekocht en alles in mijn eentje moeten regelen. Op zulke momenten zou het fijn zijn om iemand naast je te hebben die met je meedenkt. Dat doet mijn netwerk dan. Een betrouwbaar netwerk waar ik op kan terugvallen, dat is heel belangrijk als je er alleen voor staat. Met een aantal BAM-moeders komen we om de drie maanden bij elkaar,en elke keer is dat weer bij iemand anders. Mailen is leuk,maar af en toe wil je ook de gezichten achter de mailtjes zien.
Waar stel ik voor mezelf de grens?
Ik krijg van iedereen te horen dat Marijn op mij lijkt, ook qua karakter. Ik ben iemand die heel erg de kat uit de boom kijkt en dat doet hij ook. Hij kan wel snel driftig worden en dan roep ik altijd dat dat van de donor komt. Het is al een standaardgrap geworden in onze familie. De vele pluspuntjes heeft hij van mij, de paar minpuntjes van de donor. Ik ga Marijn zo vroeg mogelijk vertellen dat er een lieve meneer is geweest die zijn mama heeft geholpen om een kindje te krijgen. Mijn hele omgeving weet dat zijn vader een donor is. Maar ik wil niet dat hij her en der wat opvangt, ik wil dat hij het hele verhaal van mij hoort. Het is natuurlijk afwachten wanneer hij vragen gaat stellen en wat voor vragen dat zullen zijn. Hij is nu pas twee,dus dat duurt nog even. Maar op het forum lees ik dat kinderen daar eigenlijk heel makkelijk mee omgaan
"Zet jezelf vast op de wachtlijst', zei ik laatst tegen iemand die ook een sterke kinderwens had
Ik heb altijd twee kinderen willen hebben en daarom ben ik ook voor een broertje of een zusje gegaan. Er was ruimte in mijn hart ,mijn huis,en mijn portemonee. Voor een tweede kindje van dezelfde donor hoef je niet opnieuw op de wachtlijst. Ik moest wel weer aan de hormonen en dit keer was ik al na de vierde poging zwanger. Met negen weken ging ik samen met mijn vriendin naar het ziekenhuis voor de eerste echo. Ook voor dit kindje zou zij voogd worden. Samen met Sabine keek ik vol verwachtingen naar het schermpje. En toen wist ik dat het niet goed was. Het kindje bewoog niet. "Ik denk dat het niet goed is", zei de arts die erbij geroepen werd. mijn vriendin sloeg haar arm me heen. En toen moest ik opeens heel snel kiezen. Wilde ik een curettage of wilde ik wachten totdat het kind spontaan kwam? "Als het niet goed is,wil ik me ook niet meer zwanger voelen", zei ik. De dag daarop werd ik gecureteerd. na een week thuis te zijn geweest,ging ik weer naar mijn werk. En drie dagen later zat ik met een burn-out thuis. Het was allemaal te snel gegaan. Begin augustus is mijn schoonzusje bevallen. Als mijn tweede zwangerschap goed was verlopen,hadden we nu samen met de kinderwagen kunnen gaan wandelen. Een gedachte die me pijn doet. Hoe ver wil ik gaan, waar stel ik de grens voor mezelf? Daar ben ik nu mee bezig. Ik ben ik nu mee bezig. Ik ben in januari negendertig geworden. Als ik na deze zes pogingen niet zwanger ben, ga ik dan verder? De terleurstellingen hakken er steeds meer in. Maar ik wil ook nog niet opgeven. De maximumleeftijd van een BAM-moeder ligt rond de 35,maar dat ligt ook aan het beleid van de ziekenhuizen. Als je nog maar zo'n 25 jaar oud bent, kom je niet snel voor hun wachtlijsten in aanmerking. En die wachtlijsten bedragen nu al zo,n twee tot drie jaar. En stel dat het niet direct wil lukken? In het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben,wordt er pas na de eerste zes pogingen gekeken of je verminderd vruchtbaar bent. Dan ben je weer een paar jaar verder. En als je dan nog een broertje of zusje wilt? "Zet jezelf vast op de wachtlijst", zei ik laatst tegen iemand met een sterke kinderwens."Daar kun je je altijd nog van afhalen als je toch de juiste mam tegen het lijf loopt."En kun je niet op de wachtlijst, maar moet of wil je zelf een donor zoeken, blijf dan waakzaam. Hoe groot de kinderwens ook is, blijf helder denken. Als iets niet goed voor je voelt en je twijfelt, doe het dan niet ,want twijfel heb je niet voor niets. Bij mij betekent twijfel: nee. Ga niet over één nacht ijs bij een donor. En blijf ook daarna nog alert. Roy en ik hebben ook twee maanden gemaild van tevoren. En toch ging het mis. Laat je vooral niet leiden door een ander. Ik weet dat er donoren zijn die zelf het een en ander willen uitstippelen wat het contract betreft en de manier waarop de donatie moet plaatsvinden. Doe niets wat tegen je gevoel ingaat. En of je nu de helft van een stel bent of het alleen gaat doen, kies bewust voor je kind. Bereid je voor op wat er allemaal op jou en je kind kan afkomen. Zorg ervoor dat je kind in een stabiele,liefdevolle omgeving kan opgroeien. Dat is het allerbelangrijkste.
Tekst Helene Buis.
Monique weblog is moniqueswens.web-log.nl
Ik wil Monique,Helene buis en het blad Mijn geheim bedanken dat ik dit artikel op onze website mag plaatsen
Bron: Mijn Geheim.