online
We hebben 28 gasten online
Enquete
Zou u KID overwegen als uw man onvruchtbaar was
 
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterVandaag12
mod_vvisit_counterGisteren26
mod_vvisit_counterDeze week12
mod_vvisit_counterVorige week191
mod_vvisit_counterDeze maand726
mod_vvisit_counterVorige maand810
mod_vvisit_counterTotaal126041

Online (20 minuten geleden): 1
Jouw IP: 54.224.230.51
,
datum: 24 - 09 -2017 tijd: 10:28
Welkom op kiddroom.nl. Laatste update-11-12-2014 om 11.00. Kiddroom wenst u fijne feestdagen en een hoopvol 2015 toe.Wij zijn bezig met een geheel vernieuwde website.

KID-ervaringen

Inhoudsopgave
KID-ervaringen
Geen partner, wel een kind
Kind van een donor
Ik wil weten waar ik vandaan kom
Wie is mijn vader
Moedige Moeders
Alle pagina's
Dit verhaal heeft in het blad Intiem Speciaal gestaan.
De puzzel is nu compleet
intiem_special_04 1Amanda (22) had altijd het gevoel dat er iets niet klopte in haar leven. Dat de dingen niet zo waren zoals ze leken te zijn. Waarom hadden zij en haar vader zo weinig gemeen? Waarom was er geen band? Op haar zestiende krijgt Amanda eindelijk het verhaal over haar echte vader te horen."De waarheid was vooral een opluchting."
Ik was twee jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Na de scheiding kregen ze een lat-relatie. Mijn vader hield er niet van om gebonden te zijn aan tijd en afspraken. Hij kwam en ging wanneer hem dat uitkwam. Dat vond mijn moeder niet echt leuk,maar ze hield nog steeds van hem. Bovendien wilde ze dat contact tussen hem en mij bleef bestaan. Dat laaste was niet iets waar mijn vader uit zichzelf moeite voor deed. Hij vond het niet echt belangrijk. Hij hoefde me niet regelmatig een heel weekend voor zichzelf te hebben. Hij had er dan ook niets op tegen dat mijn moeder de voogdij over mij kreeg. Toen ik zeven was,kreeg ik een broertje."Hoe kam dat nou? Jullie waren toch uit elkaar? "werd er tegen mijn moeder geroepen." Gaan jullie het opnieuw proberen?. Mijn moeder lachte maar wat. Ze kon het niet uitleggen zonder het geheim van haar en mijn vader te verraden. Ik noemde mijn vader dan wel pa,maar ik had met hem niet de band die je met je pa zou moeten hebben. Ik denk dat dat ook kwam omdat we helemaal niet op elkaar leken. We hadden weinig gemeen. Alleen winkelen vonden we allebei leuk. Mijn vader nam me af en toe mee de stad in en dan kreeg ik altijd wel iets wat ik graag wilde hebben. Maar zelfs dan voelde ik me niet echt met hem verbonden. Daarvoor waren we gewoon te verschillend. Ik ben uitbundig en houd van mensen om me heen. Hij is nogal ingetogen man,normaal is voor hem gek genoeg
Hij heeft een voorkeur voor rustige,brave pasteltinten,ik graai het liefst in de rekken waar de felle kleuren hangen en heb een zwak voor opvallende oorbellen. Geen parelknopjes voor mij. Mijn vader loopt niet snel ergens warm voor. Of het nu gaat om een weekendje weg of spontaan een ijsje kopen,hij is het meestal direct:'Ja doen! Leuk!' Ook qua uiterlijk lijken we helemaal niet op elkaar. Hij is lang en hoekig,terwijl ik klein van stuk ben. Net als mijn vader heb ik bruin haar en bruine ogen,maar hij heeft wel een Nederlandse puntneus en een heel witte huid. In de zomer hoef ik maar even in de zon te gaan zitten en dan ben ik al bruin."Uit welk land kom jij?" werd me eens gevraagd. Mijn donkere huid had ik ook niet van mijn opa en oma. Andere familie van mijn vaders kant heb ik nooit leren kennen. Het leuke was wel dat mijn broertje steeds meer op mij ging lijken toen hij ouder werd. Net als ik werd hij ook snel bruin. Is dat hun vader?"werd er soms aan mijn moeder gevraagd als we met ons gezin ergens naartoe gingen. En dan knikte mijn moeder altijd ijverig. Mijn vader hield heel veel van mijn moeder. Dat merkte je aan alles. Hij kon haar echt opvreten met zijn ogen. Hij deed alles om haar gelukkig te maken. Naar ons toe had hij die gevoelens niet. Wij waren de kinderen van zijn vrouw. Hij behandelde ons goed en hij vond ons ook wel leuk,maar dan meer zoals je je neefje of nichtje leuk kunt vinden. Het was mijn broertje,mijn moeder en ik aan de ene kant en hij aan de andere kant. Hij wilde wel dat we goede cijfers haalde n en nette kleren droegen,want anders werd hij daarop aangekeken. Maar hij was nooit trots op ons omdat we simpelweg zijn kinderen waren. Hij gaf ons op onze kop als we niet naar onze moeder luisterden of als we ons niet aan de regels hadden gehouden. Maar hij zei nooit tegen haar dat ze iets door de vingers moest zien omdat we nog maar kinderen waren. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit op zijn schoot heb gezeten of samen met hem een balletje heb getrapt. Of dat hij belangstelling had voor mijn verhalen.
Hij heeft een voorkeur voor rustige,brave pasteltinten,ik graai het liefst in de rekken waar de felle kleuren hangen en heb een zwak voor opvallende oorbellen. Geen parelknopjes voor mij. Mijn vader loopt niet snel ergens warm voor. Of het nu gaat om een weekendje weg of spontaan een ijsje kopen,hij is het meestal direct:'Ja doen! Leuk!' Ook qua uiterlijk lijken we helemaal niet op elkaar. Hij is lang en hoekig,terwijl ik klein van stuk ben. Net als mijn vader heb ik bruin haar en bruine ogen,maar hij heeft wel een Nederlandse puntneus en een heel witte huid. In de zomer hoef ik maar even in de zon te gaan zitten en dan ben ik al bruin."Uit welk land kom jij?" werd me eens gevraagd. Mijn donkere huid had ik ook niet van mijn opa en oma. Andere familie van mijn vaders kant heb ik nooit leren kennen. Het leuke was wel dat mijn broertje steeds meer op mij ging lijken toen hij ouder werd. Net als ik werd hij ook snel bruin. Is dat hun vader?"werd er soms aan mijn moeder gevraagd als we met ons gezin ergens naartoe gingen. En dan knikte mijn moeder altijd ijverig. Mijn vader hield heel veel van mijn moeder. Dat merkte je aan alles. Hij kon haar echt opvreten met zijn ogen. Hij deed alles om haar gelukkig te maken. Naar ons toe had hij die gevoelens niet. Wij waren de kinderen van zijn vrouw. Hij behandelde ons goed en hij vond ons ook wel leuk,maar dan meer zoals je je neefje of nichtje leuk kunt vinden. Het was mijn broertje,mijn moeder en ik aan de ene kant en hij aan de andere kant. Hij wilde wel dat we goede cijfers haalde n en nette kleren droegen,want anders werd hij daarop aangekeken. Maar hij was nooit trots op ons omdat we simpelweg zijn kinderen waren. Hij gaf ons op onze kop als we niet naar onze moeder luisterden of als we ons niet aan de regels hadden gehouden. Maar hij zei nooit tegen haar dat ze iets door de vingers moest zien omdat we nog maar kinderen waren. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit op zijn schoot heb gezeten of samen met hem een balletje heb getrapt. Of dat hij belangstelling had voor mijn verhalen.
Hij was de man die straf gaf,de man die bij mijn moeder hoorde. De man die we pa noemde,maar die ons niet het gevoel gaf dat hij echt familie was. Met mijn moeder had ik nooit ruzie. Ze was mijn allerbeste vriendin. Net zoals ik hield ze wel van een goede grap. Zo hebben we op vakantie een keer onze wekker voor de deur gezet van mensen die we de dag ervoor hadden leren kennen. Als die wekker afging,liet hij een bulderende lach horen. Wij lachten nog harder toen we die mensen met een verdwaasd en slaperig gezicht om het hoekje van hun kamerdeur zagen gluren. We gingen ook samen naar de openra. Dan was ik meestal het enige kind in de zaal. Dat vond ik wel gaaf. Toen ik zestien was,hadden mijn ouders om de haverklap ruzie. Het deed me niet veel. Ik was met heel andere dingen bezig dan de relatie van mijn ouders. Internet was net in opkomst. Ik mocht eindelijk uitgaan. ik vond het prima als mijn vader weer eens een paar weken niets van zich liet horen na een ruzie met mijn moeder. Lekker rustig! Wij vermaakte ons wel.
Maar op een gegeven moment was de koek echt op en liep hun relatie op de klippen. Kort daarop kreeg mijn moeder een nieuwe vriend,die helaas niet zo afwezig was als mijn vader. Ik had een bloedhekel aan hem omdat hij zich tussen mij en mijn moeder drong. En dat liet ik merken ook. Voor het eerst in mijn leven knalde ik met deuren en hoorde ik mezelf tegen mijn moeder tekeer gaan. Zij dacht dat ik zo moeilijk deed omdat onze vader mij en mijn broertje als een baksteen had laten vallen en dat ik daar verdriet om had. Op een avond,toen we bij haar vriend zaten,vroeg mijn moeder me of ik naast haar wilde komen zitten op de bank."Amanda",herhaalde mijn moeder,"Ik heb je vader beloofddat ik het je nooit zou vertellen. Maar ik denk dat ik het niet langer geheim voor je mag houden."Ze keek me lief aan.Ik begreep dat ze me iets ging vertellen waarvan ze hoopte dat het me zou helpen. Iets waarvoor ik mischien weer wat beter in mijn vel zou komen zitten. En dat was ook zo. Ik had altijd al het idee gehad dat er iets niet klopte in mijn leven. Dat er dingen niet zo waren zoals ze leken te zijn. Maar ik had nooit de vinger op de zere plek kunnen leggen. Als ik dat gevoel niet al die tijd al had gehad,zou ik helemaal ondersteboven zijn geweest van het verhaal van mijn moeder. Nu was het een storm die de puzzelstukjes van mijn jeugd op hun plaats blies.
Kinderen hebben ouders nodig die van hen houden,die trots op hen zijn,die zich betrokken voelen
"Ik heb altijd een sterke kinderwens gehad", zei mijn moeder. Als jong meisje had zich al aan het hoofd van een groot gezin zien staan. Toen ze een paar maanden na het huwelijk met mijn vader nog niet in verwachting was,stapten ze naar de huisarts en lieten ze zich allebij testen. Mijn vader bleek onvruchtbaar te zijn. Dat was een heel harde klap voor haar. En voor mijn vader. Hij wilde niet dat andere mensen zouden weten dat hij mijn moeder geen kinderen kon geven. Een echte sterke kinderwens had hij echter zelf niet. Hij had mijn moeder liever helemaal voor zichzelf alleen gehad. Maar omdat zij zich geen toekomst zonder kinderen kon voorstellen,stemde mijn vader in met KID (kunstmatige inseminatie met donorzaad,red.). Om haar een plezier te doen. En op voorwaarde dat het een geheim zou blijven. Achteraf zeg ik dat hij toen een grote fout heeft gemaakt. Je moet geen KID vader worden om je vrouw een plezier te doen. Je moet dat alleen doen als je weet dat je een echte vader kunt zijn voor je kinderen,ook al hebben ze de genen van een andere man. Want kinderen hebben ouders nodig die van hen houden,die trots op hen zijn,die zich betrokken voelen. Gevoelens laten zich niet laten afdwingen,hoe graag je dat ook zou willen. Dat is iets wat je goed moet beseffen bij die beslissing of je wel of niet voor KID kiest. Er werdt een donor van Georgische afkomst gevonden,zo vertelde mijn moeder. Een man met donker haar en bruine ogen,net zoals mijn vader. Een intelligente donor. Dat was de tweede eis die mijn vader had gesteld. Ik streek over mijn armen toen ik dit hoorde. Die waren voor een meisje veel te behaard. Nu wist ik hoe dat kwam. Mijn broertje had ook zoveel lichaamsbeharing,al was hij pas negen. En hij had net zoals ik donkere wenkbrauwen. Die kwamen natuurlijk van onze donorvader. Omdat mijn moeder blond is en blauwe ogen heeft,waren ze er bij het zoeken naar een geschikte match niet van uitgegaan dat we donkerder zouden uitvallen dan onze vader.
Toen ik geboren was,wilde mijn moeder in ieder geval nog één broertje of zusje voor me. Mijn ouders gingen door met KID. Er volgden een paar miskramen waar mijn moeder veel verdriet van heeft gehad. Ik was al zeven toen ik eindelijk het langverwachte broertje kreeg. Eventjes leek het er toen op dat het tussen mijn ouders weer beter zou gaan,maar al snel kwamen de ruzies terug .Ik heb vanavond mijn belofte verbroken,omdat ik dacht het een troost voor je zou zijn om te weten waarom je vader zich niet meer laat zien. Dat is heus niet jullie schuld. Hij voelt niet echt een band met jullie omdat hij jullie biologische vader niet is."Wat weet je nog meer van mijn donorvader?"vroeg ik aan mijn moeder. Hij heeft dus bruin haar en bruine ogen. Hij is van Georgische afkomst. Hij houd van schaken en van fietsen en hij werkt bij een bank. Het was een anonieme donor,dus dat is alles wat ik weet. De gegevens die wij kregen over de donor heeft je vader meegenomen."Eigenlijk had mijn moeder ons dit nooit mogen vertellen,maar ze kon het niet langer geheimhouden. Vooral niet nu onze vader zich had teruggetrokken uit ons leven."Dus daarom ben ik geen standaard-Hollandse',zei ik."Daarom lijk ik helemaal niet op mijn vader"Ik was blij dat mijn moeder eindelijk de waarheid verteld had. Ik had het erg gevonden als ze dat niet had gedaan. Niet omdat het mij verdriet deed dat mijn vader ons had laten vallen,maar omdat ik dan altijd het gevoel zou hebben gehouden dat er iets niet klopte in mijn leven.
Om het verhaal wat werkelijker te laten worden,heb ik het aan mijn beste vriendinnen verteld. Door er veel over te praten werd het meer eigen,kreeg ik er meer grip op. Sommige mensen waren heel verbaast ,maar bij anderen verdwenen er juist vraagtekens."O,dus daarom ben je wat kleiner en heb je bredere heupen dan de gemiddelde Nederlandse",was het dan. En toen Bin Laden op televisie kwam werdt er gegrapt."Kijk,Amanda ,mischien is dat je vader wel."In theorie kan het natuurlijk zo iemand zijn,maar dat weet je nooit. Ik denk dat mijn vader in dat geval echter niet naar een kliniek was gegaan. Daar wordt je getest en je mag als donor geen strafblad hebben. Ik wilde de donorgegevens graag bekijken,maar mijn vader beweerde dat de papieren die bij hem thuis moesten liggen kwijt waren. Ik geloofde hem niet.
Toen het contact met mijn vader eenrichtingsverkeer bleef,deed ik er geen moeite meer voor
Volgens mij wilde hij ze me gewoon niet laten zien. Mijn moeder heeft nog geprobeert om een kopie te bemachtigen,maar daar konden ze haar niet aan helpen. De gegevens waren inmiddels vernietigd. Een paar weken later lichte mijn moeder ook mijn broertje in. Dit keer bij ons thuis."O, oké", zei mijn broertje."Mag ik nu weer achter de computer?"Ik wist dat hij nooit echt een band met onze vader had gevoeld en dat het hem dus waarschijnlijk ook niet veel deed dat hij niet zijn echte vader was, Maar deze reactie van hem vond ik wel heel minimaal. Misschien moest hij het eerst voor zichzelf verwerken? Misschien deed hij alleen maar alsof hij zo in zijn spel verdiept was? Mijn moeder kwam er na die avond nog een paar keer op terug."Joh ", zei ze dan tegen mijm broertje,"als je er over wilt praten mag dat altijd,"Maar hij maakte daar geen gebruik van dat aanbod.Het interesseerde hem gewoon niet of de man die zich zijn vader noemde,de man die af en toe bij ons op bezoek was gekomen ,nu wel of niet zijn echte vader was. Hij hechtte niet zoveel waarde aan familie als ik.Het hoefde ook niet te weten wie zijn wie zijn donorvader was .Ik wel.
Ik probeerde wel contact met mijn vader te houden. Ik stuurde hem regelmatig een kaartje en belde hem op als hij jarig was geweest. Of ik ging een keertje langs en vertelde hem over mijn leven. Toen het na een jaar of twee nog steeds eenrichtingsverkeer was,deed ik er zelf ook geen moeite meer voor om contact in stand te houden. Zijn ouders,mijn opa en oma ,waren twee jaar daarvoor gestorven. Hen had ik ook niet meer. Mijn moeder werd opnieuw verliefd en met haar tweede vriend had ik totaal geen moeite. Ik woonde toen al niet meer thuis. Ik gunde haar een eigen leven,nu ik mezelf ook meer en meer van haar losmaakte.
Ik ben nu tweeentwintig en woon samen met Robin. Hij was mijn eerste vriendje en we zijn nog steeds bij elkaar. Robin heeft een sterkere kinderwens dan ik. Hij is ook heel leuk met kinderen en ik weet zeker dat hij een betrokken vader zal zijn. Dat vind ik belangrijk. We hebben het er wel eens over gehad wat we zouden doen als één van ons onvruchtbaar zou blijken te zijn. Ik denk dat we dan zouden kiezen voor adoptie. Ik wil geen KID. Robin en ik waren in alles elkaars eerste. En om dan van een andere man een kind te krijgen,nee dat zie ik niet zitten. Toen ik had gehoord dat ik via KID verwekt ben,ging ik op internet opzoek naar herkenning,naar ervaringen van donorvaders en andere kinderen. Ik stuite op het verhaal van een donorvader die niet anoniem wilde blijven. Het leek wel een verkooppraatje. Vrij verteld klonk het ongeveer zo:Hallo,ik ben Bram.ik zie er goed uit. Ik kan goed dansen en spreek verschillende talen. Heb je interesse in mijn zaad? Bel dan nu.Nou van zo,n man zou ik geen kind willen. Als mijn vader een niet anonieme donor was geweest,had ik zeker gebruikgemaakt van het recht om hem te leren kennen. Een luchtig contact,dat had ik graag gewild. Af en toe een kaartje of een krabbeltje op hyves. Misschien een bezoekje om hem te leren kennen. Zodat ik zou weten waar ik vandaan kom en wiens genen ik heb. Ik ga in de toekomst zeker een keer naar Georgié. Ik ben benieuwd naar het land waar mijn wortels liggen. Niet dat ik van plan om daar op bezoek te gaan naar familieleden. Ik denk dat het heel belangrijk voor me zal zijn om een indruk te krijgen van hoe de mensen daar denken en leven. Ik sta er helemaal achter dat donoren tegenwoordig hun gegevens moeten achterlaten. Een kind heeft het recht om te weten wie zijn of haar biologische ouders zijn. Er zullen kinderen zijn die dat niet belangrijk vinden,zoals mijn broertje. Andere kinderen willen gewoon dat deel van hun leven invullen en die moeten daar ook de kans toe krijgen.
Ik ga zeker ooit nog terug naar Georgië.Ik ben benieuwd naar het land waar mijn wortels liggen
Ik ben niet boos op mijn ouders omdat ze voor een donor gekozen hebben. Mijn moeder had een sterke kinderwens,mijn vader wilde haar gelukkig maken,en ze wisten niet hoe dat zou uitpakken voor mij. Je had toen nog geen internet. Je had geen toegang tot de ervaringsverhalen van anderen. Als je nadenkt over KID vind ik dat je je goed moet informeren over wat dat kan betekenen voor kinderen die op die maniet geboren worden. Want dat is nu wel mogelijk. Je moet verder kijken dan je eigen kinderwens. Als je man in eerste instantie tegen KID is,zet hem dan niet onder druk,probeer hem niet over te halen. Een man moet niet instemmen met KID omdat zijn vrouw het zo graag wil. Ook hij moet aan de kinderen denken en zich afvragen of hij het kan acepteren dat het kind genetisch gezien niet van hem is. Of hij daar wel een echte vader voor kan zijn. Je moet niet te snel denken dat het allemaal wel goed zal komen als het kind er eenmaal is. Ik voel me toch voor een deel ongewenst. Dat heeft zeker een tijdlang invloed gehad op mijn zelfbeeld. Ook omdat mijn vader vaak zat te zeuren over mijn gewicht en mijn puistjes. Als je dat hoort van iemand van wie je denkt dat het je vader is,komt dat harder aan dan wanneer een ander dat zegt. Nu weet ik dat we perfect moesten zijn omdat we dure kinderen waren. Dan mag je ook wel wat verwachten. Als ik van te voren had geweten hoe het allemaal zou aflopen,had ik jullie dit niet aangedaan".zei mijn moeder laatst."Maar ik was verliefd. Ik wilde verder met jullie vader. Ik wilde hem niet kwijt. Maar ik wilde ook dolgraag moeder worden.
Ik zou best wel eens met andere KID-kinderen ervaringen willen uitwisselen. Ik ken niemand die net zoals ik een anonieme donorvader heeft. Ik denk dat veel kinderen daar niet voor uit willen komen,maar er zijn vast ook veel kinderen die het gewoon niet weten. Als mijn ouders niet uit elkaar elkaar waren gegaan,had mijn moeder het me ook nooit verteld. Dan zou ik nooit de oorzaak hebben geweten van dat gevoel dat er iets niet klopte in mijn leven. Misschien was het anders geweest als ik meer op mijn vader had geleken,als hij me het gevoel had weten te geven dat ik bij hem hoorde. Om je aan iemand te kunnen hechten,is die herkenning heel belangrijk. Het is iets waar je als kind automatisch naar op zoek bent. Nu ik ouder word mis ik nog sterker een vaderfiguur dan in mijn jeugd. Een vader is belangrijk. Toen ik jong was,had ik het vooral fijn gevonden voor mijn moeder als ze bij een andere volwassende terecht had gekund. Dan was ze misschien ook altijd zo overbezorgt geweest. Een vader vertrouwd zijn kinderen nu eenmaal meestal meer toe dan een moeder. Misschien had ze me dan ook makkelijker kunnen loslaten. Mijn moeder vertelde me altijd veel en kon haar verhaal bij mij kwijt. Niet de zware dingen,maar wel de alledaagse probleempjes die haar bezig hielden. Toen ik bijna negentien was,konden mijn vriend en ik een flatje krijgen. Het was echt heel moeilijk voor mijn moeder om me te laten gaan,maar ik heb doorgezet. Ik dacht :als het nu moeilijk gaat,dan gaat het volgend jaar nog steeds moeilijk. Nu mijn moeder doorheeft dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop en nog steeds goed contact hebben is het prima. Ze ziet nu ook minder op het feit dat mijn broertje ook ooit het nest zal verlaten. Ik zou nu graag een vader hebben die mij begrijpt op de vlakken waarop mijn moeder mij niet begrijpt. Ik denk dat ik me een completer mens zou voelen als ik wist waar ik vandaan kwam. Mijn moeder is echt een fantastische moeder,maar ik worstel er toch mee dat het plaatje niet af is. Niet dat ik me daar elke dag bewust van ben,maar ik draag het wel altijd in me mee.
Tekst: Helene BuisI
k wil Amanda,Helene Buis en het blad Intiem bedanken dat ik dit artikel mag plaatsen op onze site
Bron: Intiem special