online
We hebben 17 gasten online
Enquete
Zou u KID overwegen als uw man onvruchtbaar was
 
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterVandaag12
mod_vvisit_counterGisteren26
mod_vvisit_counterDeze week12
mod_vvisit_counterVorige week191
mod_vvisit_counterDeze maand726
mod_vvisit_counterVorige maand810
mod_vvisit_counterTotaal126041

Online (20 minuten geleden): 1
Jouw IP: 54.224.230.51
,
datum: 24 - 09 -2017 tijd: 10:26
Welkom op kiddroom.nl. Laatste update-11-12-2014 om 11.00. Kiddroom wenst u fijne feestdagen en een hoopvol 2015 toe.Wij zijn bezig met een geheel vernieuwde website.

Krantenknipsels

krantenknipsels

Koekoekskinderen

Hoe vertel je een driejarige dat hij of zij niet op ’de natuurlijke manier’ geboren is, maar met behulp van donorzaad? Dat kan met de simpele maar treffende illustraties van ’Een wereldwondertje’.

Eigenlijk is het heel simpel. Papa en mama willen graag samen een kindje. Maar bij sommige papa’s zijn de zaadjes niet sterk genoeg om het eitje van mama te vinden. Soms is er dan een aardige meneer die zijn gezonde zaadjes geeft aan het ziekenhuis om te helpen. Dan kan er toch een baby groeien.

Het is een bijzonder liefdevol boekje dat Mireille van Seggelen (35) maakte om aan heel jonge kinderen uit te leggen wat KID (kunstmatige inseminatie met donorzaad) is. ’Een wereldwondertje’ heet het en het is uit ’nood’ geboren. Mireille en haar man hebben zelf een dochter, inmiddels 2,5 jaar oud, die zo is verwekt.

„Van begin af aan was voor mij duidelijk dat ik open en eerlijk wilde zijn. Maar toen ik ging zoeken, bleek dat er weinig is wat je aan een kind kunt laten zien, dat je kunt gebruiken om uit te leggen hoe het is ontstaan. Ja, in Groot-Brittannië en Nieuw-Zeeland zijn wel organisaties die voorlichtingsmateriaal hebben ontwikkeld. Maar dat is gericht op kinderen vanaf een jaar of zeven, acht. Dat was voor mij te laat.”

En dus ging ze zelf aan de slag. „Ik werd door verschillende mensen voor gek verklaard. Hoe kun je vruchtbaarheidsproblematiek uitleggen aan een kind van drie? Dat kan dus wel. Bovendien gaat het natuurlijk niet om allerlei technische details. Het gaat erom dat je een kind duidelijk wilt maken dat het heel gewenst is. Dat je iets hebt om later op door te gaan.

Sinds 2004 is het in Nederland niet meer toegestaan anoniem geslachtcellen af te staan om een onvruchtbare vrouw of stel te helpen. Kinderen die met behulp van donorgeslachtscellen zijn verwekt, kunnen vanaf hun 12de bepaalde gegevens opvragen van hun donor. Om dat te kunnen doen, moet je dan wel weten dat je een ’donorkind’ bent. Maar uit onderzoek blijkt dat ouders, niet alleen in Nederland, er veel moeite mee hebben om dat te vertellen.

Adoptieouders moeten meestal wel: hun kind heeft vaak een andere huidskleur. En bewust alleenstaande moeders of lesbische stellen hebben ook weinig keus. Als een kind eenmaal iets weet van voortplanting, zal het naar de herkomst van dat zaadje gaan vragen. Anderen houden de maar gedeeltelijke genetische verwantschap met hun kind liever verborgen. Ze schamen zich voor hun onvruchtbaarheid, weten niet hoe ze het moeten vertellen, vinden dat het er niet toe doet, en/of denken dat het hun kind alleen maar in de problemen brengt als het van zijn herkomst weet. Of ze willen het wel vertellen, maar ’later’.

Van Seggelen weet, onder meer uit gesprekken die ze regelmatig voert als vrijwilliger van Freya (patiëntenvereniging voor vruchtbaarheidsproblematiek), dat het steeds moeilijker wordt erover te beginnen naarmate je er langer over zwijgt. „De verleiding om het uit te stellen is groot. Maar daardoor wordt het web van dingen die je net iets anders hebt voorgesteld dan ze zijn, steeds ingewikkelder. En dan komt er misschien een dag dat je je verspreekt, of dat een ander het aan je kind vertelt, of dat het er op een andere manier achter komt.” Uitleg is dan onvermijdelijk. Maar dan gaat het niet alleen meer over het ontstaan van je kind, maar ook om de vraag waarom je hem of haar al die tijd ’toch een vorm van een leugen’ hebt verteld. „Vanaf het moment dat mijn man en ik gingen denken aan KID, was het voor mij duidelijk dat ik niet in zo’n situatie wilde komen.”

Natuurlijk, zegt ze, is openheid geen garantie dat haar dochter later geen enkel probleem krijgt met haar ’afkomst’. „Maar uit de gesprekken die we met psychologen hebben gevoerd, kwam steeds naar voren: als je er zélf moeilijk over doet, krijgt je kind er zeker last van. Ik wil er in ieder geval alles aan doen om dat te voorkomen.”

Van Seggelen heeft vier boekjes gemaakt: over KID-kinderen, over KID-kinderen met twee moeders, over kinderen die via eiceldonatie zijn geboren en over ivf-kinderen. „Ik werd van verschillende kanten gevraagd om ook een boekje over ivf te maken. Dat verbaasde me wel. Maar ouders bleken het heel belangrijk te vinden ook dat aan hun kind te kunnen uitleggen, alleen wisten ze niet hoe.”

En hoe legt Van Seggelen uit dat er soms wat mis kan gaan als mensen graag een kindje willen? Door middel van een plaatje van een zaadje dat, op weg naar het eitje, verdwaald raakt in een doolhof.

Soms kan het zaadje het eitje niet vinden.” En dan helpt de dokter een handje. Zo simpel kan het dus zijn

Het is voor veel ouders een dilemma: hun donorkind wel of niet vertellen van zijn of haar bijzondere ontstaan. Velen doen het liever niet. Ze willen het kind beschermen tegen een mogelijke identiteitscrisis en vervelende reacties uit de omgeving. Ze willen het ook niet met lastige vragen opzadelen, bijvoorbeeld of het al dan niet met zijn donor contact moet opnemen. Bovendien, zeggen ze, doet het er eigenlijk niet toe. „Het is gewoon ons kind.”

Ook willen ouders zichzelf beschermen: tegen onbegrip van de omgeving, tegen misschien heel moeilijke discussies met hun kind. En dus houden ze het geheim,of nemen zich voor het ’later’ te vertellen, als het kind ’eraan toe’ is.

Volgens jurist Jeannette van Raak, die eerder deze maand promoveerde op „Koekoekskinderen en het recht op afstammingsinformatie”, zien ouders daarbij echter te makkelijk over het hoofd dat de kans altijd aanwezig is dat het kind vroeg of laat achter de waarheid kan komen, en dat dat schadelijker kan zijn dan wanneer ze het zelf vroegtijdig hadden verteld.

Jeannette Van Raak bepleit openheid, onder andere om medische (bijvoorbeeld kennis over een erfelijke ziekte) en psychologische redenen. Een kind heeft het recht te weten wat zijn genetische wortels zijn, aldus de jurist.

In Groot-Brittannië kwam een parlementscommissie, uitgaande van datzelfde principe, eerder dit jaar tot een opmerkelijk voorstel: laat het op geboorteaktes vermelden wanneer een kind met donorgeslachtscellen is verwekt. Op die manier worden ouders min of meer tot openheid verplicht. Het voorstel gaat de Britse regering (voorlopig) te ver, al is ze het eens met het uitgangspunt. De regering geeft er echter de voorkeur aan ouders niet te dwingen, maar ervan te overtuigen dat openheid de norm zou moeten zijn

Bron Trouw 2007

 

 

Spermadonor wil vader zijn

Spermadonoren die zaad afstaan aan vrienden of bekenden, eisen steeds vaker een actieve vaderrol op. Dat zeggen advocaten en notarissen die gespecialiseerd zijn in het familierecht. De rechter wijst altijd een omgangsregeling met het kind toe, meldt de Volkskrant.

Volgens (kinder)rechter en hoogleraar familierecht aan de universiteit van Tilburg Paul Vlaardingerbroek gebeurt het ongeveer tien keer per jaar dat een spermadonor succesvol via de rechter een actieve vaderrol opeist.

De rechters worden soepeler, constateert Vlaardingerbroek. Er is zelfs al een donor die van de Hoge Raad een omgangsregeling heeft gekregen terwijl hij de 7-jarige dochter die uit zijn zaad is voortgekomen, slechts één keer heeft gezien. “De biologische band lijkt al voldoende reden om een omgangsregeling af te dwingen”, aldus de hoogleraar.

Tot een paar jaar geleden was de Hoge Raad zeer terughoudend met het gunnen van omgangsregelingen aan spermadonoren, zegt Vlaardingerbroek. Dat veranderde toen in 2004 een spermadonor bij de Hoge Raad een omgangsregeling eiste, en zich daarbij met succes beriep op artikel 8 van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Artikel 8 voorziet in een grondrecht: het recht op omgang als er sprake is van gezinsleven, oftewel als er als er sprake is van een nauwe persoonlijke band. “De Europese wetgeving dwingt de rechters een omgangsregeling toe te staan als er sprake is van een nauwe persoonlijke band’, stelt Vlaardingerbroek

Bron De Pers(2007)

Spermadonor lesbisch stel blijft anoniem

Het Delftzicht Ziekenhuis in Delfzijl hoeft aan een lesbisch stel dat op zoek is naar de biologische vader van hun kind geen gegevens over hem te overhandigen. Dat heeft de rechtbank in Groningen bepaald.

Bij de geboorte van het kind, zeven jaar geleden, bleek dat het een donkere huidskleur had en niet de blanke donorvader kon hebben die het lesbische stel had aangedragen. In kort geding eisten de moeders dat het ziekenhuis de gegevens van de man zou overhandigen.

Brief
De gegevens van de man zijn niet in het bezit van het ziekenhuis. Wel beschikt het over de naam en het adres van een vrouw die samen met de vermoedelijke vader, een Arubaanse man, in het ziekenhuis is geweest voor kunstmatige inseminatie.

Het ziekenhuis heeft voorgesteld dat de moeders die vrouw per brief benaderen. De rechter heeft het verzoek van de twee vrouwen nu afgewezen, omdat zij nog niet op dat voorstel zijn ingegaan.

Bron NOS 2010

Spermadonor blijft anoniem

GRONINGEN - Het Delfzicht Ziekenhuis in Delfzijl hoeft een blank lesbisch stel geen gegevens te verstrekken, die hen zouden kunnen helpen in de zoektocht naar de biologische vader van hun donkergekleurde zoontje. Dat heeft de rechtbank in Groningen vrijdag bepaald. Het jongetje werd zeven jaar geleden geboren na kunstmatige inseminatie in het Delfzicht Ziekenhuis in Delfzijl. Bij de geboorte werd duidelijk dat het kind door zijn donkere huidskleur en donkere krullen niet het zoontje kon zijn van de door het lesbische stel voorgedragen blanke zaaddonor. De moeders eisten in een kort geding dat het ziekenhuis hen aan de gegevens helpt die naar de biologische vader kunnen leiden.

Het ziekenhuis heeft inmiddels toegegeven dat destijds per ongeluk sperma is verwisseld, waardoor de man die het lesbische stel als vader op het oog had, onmogelijk de biologische vader kan zijn.

De gegevens van de man die dat wel zou moeten zijn, zijn bij het ziekenhuis niet bekend. Wel liggen in een kluis in het ziekenhuis de naam en het adres van een vrouw die zich in het verleden samen met een donkere Arubaanse man, de vermoedelijke vader van het jongetje, voor kunstmatige inseminatie in Delfzijl meldde. De gegevens van deze vrouw zijn door het ziekenhuis ook in bewaring gegeven bij de Stichting Donorgegevens Kunstmatige Bevruchting.

De moeders eisten dat het ziekenhuis hen deze informatie ook zou geven en dat er haast bij is. Enerzijds om de onzekerheid weg te nemen, maar ook omdat de gynaecoloog die het stel destijds behandelde binnenkort met pensioen gaat en informatie die alleen bij hem bekend is daarmee verloren kan gaan.

Volgens de rechter echter maakt het feit dat de gynaecoloog binnenkort met pensioen gaat geen verschil, omdat de naam van de andere vrouw ook in de kluis ligt. Bovendien zou het stel nog niet alles uit de kast hebben gehaald om de naam van de biologische vader op een andere wijze te achterhalen. Zo hebben ze het voorstel van het ziekenhuis om de vrouw die samen met de Antilliaanse man naar het ziekenhuis kwam per brief te vragen naar de naam van de man, afgewezen.

Bron De Telegraaf

DNA 'ontmaskert' spermadonoren

LOS ANGELES - De overgrote meerderheid van mannen die sperma doneren, kiest ervoor om dat in alle anonimiteit te doen. Maar die anonimiteit komt hoe langer hoe meer op de helling te staan. DNA-tests maken het namelijk 'eenvoudig' om de identiteit van een spermadonor te achterhalen.

Slate Magazine haalt het voorbeeld aan van spermadonor '3066' van de California Cryobank. Bij zijn donatie gaf hij wat basisinformatie op zoals zijn geboortedatum, opleiding en het beroep van zijn ouders. Hij maakte echter ook duidelijk dat hij nooit gevonden wilde worden. Hij ondertekende een document dat hem anonimiteit verzekerde, wat de spermabank ook deed. Tevergeefs, want de man werd gevonden.

,,De wetenschap is tegenwoordig zo ver gevorderd, dat volledige anonimiteit onmogelijk is,'' zegt Wendy Kramer van de Donor Sibling Registry in Slate. ,,Een DNA-test en wat simpel opzoekwerk op Google is meestal al voldoende om de identiteit van een donor te achterhalen.''

Donor 3066 werd gezocht door Michelle Jorgenson, een 39-jarige serveerster uit Sacramento (Californië) wier dochter Cheyenne geboren werd in 1998. Toen haar dochter vijf werd, sloot Jorgenson zich aan bij de Donor Sibling Registry om andere moeders te zoeken die een kind kregen van donor 3066. Ze deed dat uit bezorgdheid, want haar dochter was erg gevoelig voor geluiden en liep op haar tenen. Via de databank wilde ze te weten komen of haar halfbroers en/of -zussen hetzelfde gedrag vertoonden.

Genetische achtergrond
Via de databank ontmoette ze inderdaad enkele moeders en hun kinderen. Jorgenson ontdekte zo dat twee van hen hetzelfde gedrag vertoonden en dat twee van hen autisme hadden. Ondanks herhaalde pogingen de identiteit van donor 3066 vast te krijgen, ving ze steeds bot bij de California Cryobank. Zodoende kreeg ze ook geen info over de genetische achtergrond van de spermadonor en kon ze ook geen hulp zoeken voor haar dochter.

Wendy Kramer raadde Jorgenson echter aan een DNA-databank te raadplegen. Na een ingewikkelde reeks testen en wekenlang opzoekwerk in de databank, bleven twee families over met vergelijkbaar DNA. Jorgenson belde hen op en begon hen vragen te stellen aan de hand van de basisinformatie die de spermadonor had opgegeven. Uiteindelijk vond ze de vader van haar dochter, die akkoord ging om hen te ontmoeten. De andere families wilde hij niet zien.

Beleid bijstellen
Het geval van donor 3066 is volgens Slate geen uitzondering. De nieuwe technieken in de wetenschap zorgen er ook voor dat spermabanken hun beleid moeten bijstellen. ,,We vertellen donors nog altijd dat we hun identiteit beschermen, maar we kunnen niet beloven dat ze in de toekomst nooit ontdekt zullen worden,'' klinkt het bij sommigen.

Cryos International uit Kopenhagen, dat beweert de grootsts spermabank ter wereld te zijn, is alvast met een nieuw initiatief gestart dat 'Invisible Donors' heet. Daarbij geven donors maar een minimum aan informatie door zodat ze moeilijker te vinden zijn. Bovendien houdt de bank de gegevens van haar donoren bij door middel van vingerafdrukken in plaats van nummers.

Bron Ad 2010

Hollandse pot goed voor Sperma

Het alombekende Nederlandse voedingspatroon van aardappelen, groente, vlees is erg goed voor de vruchtbaarheid. Mannen die dit dieet volgen, blijken een bijna tweemaal verhoogde concentratie aan zaadcellen te hebben als mannen die dat dieet niet volgen.

 

Dat blijkt uit een onderzoek naar de relatie tussen voedingspatronen en vruchtbaarheid, waarop Marijana Vujkovic woensdag hoopt te promoveren aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit.

Ze onderzocht het voedingspatroon van 161 koppels. De stellen, die al langer dan een jaar proberen zwanger te raken, vulden vragenlijsten in over hun eetgewoontes. Die resultaten werden vergeleken met metingen van de vruchtbaarheid.
Bij de mannen die regelmatig een traditioneel Hollands voedingspatroon gebruiken werden per milliliter sperma 62 miljoen zaadcellen gevonden, tegenover 37 miljoen bij mannen die er een ander eetpatroon op nahouden.

Bron: Spits

 

Spermabank weert roodharigen

 

 

De grootste spermabank ter wereld Cryos heeft er genoeg van. Zaad van roodharigen welteverstaan. Deense 'gingers' kunnen hun erfelijk materiaal dan ook niet meer kwijt bij de Deense vestiging van de zaadopslag.

De vraag naar sperma van roodharige donors is klein. 'We hebben meer dan 70 liter sperma en 600 donateurs op de wachtlijst', zegt directeur Schou van Cryos. Er wordt volgens Schou alleen om een roodharige donors gevraagd wanneer de eigen, onvruchtbare, partner rood is.

Soms wordt er uit persoonlijke voorkeur om 'roodharige' zaadcellen gevraagd, maar dat gebeurt zelden. Alleen in Ierland is er veel vraag naar het sperma van roodharigen. Het populairst is het zaad van donoren met bruin haar en bruine ogen. Dit vanwege de grote vraag uit Zuid-Europa.

Bron AD 2011